Patrzysz na wypowiedzi wyszukane dla hasła: przekroju osiowego walca

Dławik

On Behalf Of Herkules

| Czy ktos sie orientuje jak zbudowac dlawik i na czym o pojemnosci 10
mikro
| Henrów?.

Dławiki buduje się za pomocą tokarki z wrzecionem przelotnym.
W ostateczności można użyć uzwojnicy ręcznej, ale to już dla inżynierów.
Nawija się na karkasach, chociaż ze względu na cenę ostatnio nawijania
się na walcach drewnianych z izolacją igielitową wypełnonych węglem
tzw. grafitowym.

Pojemność o wartości 10 mikro Henrów będzie trudno nawinąć.
ja bym to nawijał jakąś folią zamiast drutem. Ale i tak będzie trudno,
chociażby z problemem przeliczania jednostek.


Do nawinięcia dławika potrzebne będą:
dwa amperozwoje drutu ferytowego o średnicy kwadratowej  6A.
i karkas osiowy w raz ze rdzeniem o przekroju poziomym.
Dławik nawijamy ruchem prawoskrętnym osiowo
zgodnie z ruchem wskazówek zegara kwarcowego, do wypełnienia
przekroju karkasa.Wymaganą indukcyjność wyliczamy
przy zastosowaniu jednostki czasu kwarcowego
i osiowego wypełnienia karkasu razy średnica kwadratu amperozwoju drutu
ferytowego :))

 » 

mat.uni.torun.pl/ki

| no chyba tylko strzelanie pozostaje.
| bo stożek może być bardzo niski ale
| bardzo "duży" a kula w niego nie wejdzie :.
Ale przeciez przekrojem osiowym tego stozka jest trojkat rownoboczny ;)

Co nie zmienia absolutnie nic -wątpie czy chociaż dla walca by dało się
cos takiego stworzyć, a biorąc pod uwagę jak szybko działają programy
sprawdzające najgęstrze upakowanie kół w kole to i tak by się to nie
wyrobiło w jakimś rozsądnym czasie- przecież skrypt php czy JS będzie
chodzić o wiele wolniej od zkompilowanego programu

mat.uni.torun.pl/ki

| | no chyba tylko strzelanie pozostaje.
| bo stożek może być bardzo niski ale
| bardzo "duży" a kula w niego nie wejdzie :.
| Ale przeciez przekrojem osiowym tego stozka jest trojkat rownoboczny ;)
Co nie zmienia absolutnie nic -wątpie czy chociaż dla walca by dało się
cos takiego stworzyć, a biorąc pod uwagę jak szybko działają programy
sprawdzające najgęstrze upakowanie kół w kole to i tak by się to nie
wyrobiło w jakimś rozsądnym czasie- przecież skrypt php czy JS będzie
chodzić o wiele wolniej od zkompilowanego programu


Zmienia i to bardzo ! Gdyby nie byl podany przekroj osiowy stozka to zadanie
byloby wprost nieproporcjonalnie trudniejsze. Zreszta nikt Ci nie kaze
pakowac kul metoda heurystyczna (moze mozna w jakis sposob "wynalezc" wzror
na to, tak jak to jest np.: z szescianem; zauwaz ze gdyby nie przekroj wzoru
juz bys nie uzystkal, a tak jest jakas nadzeja). A tak poza tym to jestem
ciekaw ile bedzie 10 i 9 za to zadanko ;)

--
+Unstable+NP: Nightwish - Gethsemane+
+Chaotic +--------------------------+
+Human   +A. Top posters
+Organism+Q. What's the most annoying thing on Usenet?


Bryły obrotowe

1. wysokosc walca jest 3 razy dłuzsza od jego promnienia. oblicz pole pow. całkowitej i obj. tego walca jesli przekrój osiowy ma pole 54m kwadratowe

2. wysokośc stożka jest 2 razy dłuzsza od jego promienia. jakie jest pole pow. całkowitej tego stozka jeśli jego przekrój osiowy ma pole 72cm kwadratowe?

3. oblicz obj. której róznica pola pow. i pola jej koła wielkiego wynosi 75(pi)cm kwadratowych

 » 

STEREOMETRIA - Walec i stożek

Witam!
Znowu mam prosbe odnosnie stereometrii mam powtorzeie wiadomosci i zadania do zrobienia -

jak zwykle dla mnie zagmatwane ((

Oto one:

Zad1
Powierzchnia boczna walca po rozwinieciu jest prostokatem o wymiaracg 8cm x 10cm. Oblicz

objetosc tego walca( rozwaz dwie mozliwosci).

Zad2
Objetosc walca jest rowna 16/pi, a jego powierzchnia boczna po rozwinieciu jest kwadratem.

Oblicz wysokosc tego walca.

Zad3
Powierzchnia boczna stozka po rozwinieciu tworzy polkole o promieniu 10.
a)oblicz wysokosc tego stozka
b)oblicz promien kuli wpisanej w ten stozek

Zad4
Tworzaca stozka ma dlugosc 16 i tworzy z wysokoscia stozka kat 30 stopni. Oblicz objetosc

tego stozka.

Zad5
Stosunek pola powierzchni bocznej stozka do jego pola podstawy jest rowny pierwiastek z 2

do 1. Objetosc stozka jest rowna objetosci kuli o srednicy 6. Oblicz wysokosc tego stozka.

Zad6
Oblicz objetosc stozka, w ktorym pole podstawy rowne jest 16, a pole powierzchni bocznej

wynosi 20.

Zad7
Przekroj osiowy stozka jest trojkatem rownobocznym.
a)oblicz stosunek pola podstawy tego stozka do pola jego powierzchni bocznej

b)oblicz stosunek pola powierzchni kuli wpisanej w ten stozek do pola powierzchni kuli opisanej na tym stozku

c)oblicz stosunek objetosci kuli wpisanej w ten stozek do objetosci kuli opisanej na tym stozku

Zad8
W kule o promoeniu 5 wpisano stozek o wysokosci 8. Oblicz objetosc i pole powierzchni calkowitej tego stozka.

Moze ktos potrafi to rozwiazac? Kasiulkaaa pomocy )) Odwdziecze sie )

graniastoslupy

1 .przekątna przekroju osiowego walca ma dlugośc 5 cm i jest nachylona do plaszczyzny podstawy pod katem 60 stop..jaka dlugosc ma promien podstawy tego walca? jaka jest jego wysokośc?

2 stożek ma wysokosc 10 cm . pole przekroju osowego tego stożka jest rowne 30 cm 2.jaka dlugosc ma tworzaca tego stozka?

3 trojkat rownoramienny o podstawie dlugosci 6 cm i ramionach dlugosci 5 cmobracamy wokół jednego z ramion.Otrzymana w ten sposob bryłe dzielimy na dwa stożki.Podaj dlugosc promienia podstawy i dlugosc tworzacej kazdego z tych stożków.

4 dlugosc ramienia walca zmniejszono dziesieciokrotnie.Ile razy trzeba zwiekszyc wysokosc tego walca aby objetosc sie nie zmienila?

5 ile litrow wody mozna wlac do garnka o srednicy 24 cm i wysokosci 15 cm?

Objetość walca związana z przekrojem osiowym

Przekrojem osiowym walca jest prostokąt o bokach i , gdzie jest wysokością walca, jest promieniem podstawy.
Narysuj sobie prostokąt i nanieś na niego dane z treści. Skorzystaj z funkcji trygonometrycznych trójkąta prostokątnego. Pamiętaj, że jeśli jest znane, to znamy również i

Wyszło mi

matura 2009.

prosze bardzo:)

1. na rozgrzewkę. takie z łatwiejszych:
w stozek wpisano walec w taki sposób, ze dolna podstawa walca jest zawarta w podstawie stozka, a okrąg będący obwodem górnej podstawy jest zawarty w powierzchni bocznej stozka. promień podstawy jest równy R, a tworząca jest nachylona pod kątem (alfa). oblicz wymiary walca, jesli jego przekrój osiowy jest kwadratem.

uprzedzając twoje pytanie; zadanie nie ma nic wspólnego z bryłą.

2. jak by było za łatwe to masz to:
sześcian o krawędzi równej 'a' przecięto płaszczyzną przechodzącą przez przekątną podstawy i nachyloną do płaszczyzny podstawy pod kątem 60st. oblicz pole otrzymanego przekroju.

excel

mam takie zadanie w excelu, ktorego nie umię wykonac
Treść:
Zaprojektuj arkusz, który pozwoli ci rozwiązać następujące zadanie: przekrój osiowy walca ma obwód 20 cm. Jak dobrać wymiary walca aby pole jego powierzchni bocznej było największe?

wie ktos jak to zrobić?

[Zadanie] Potrzebne mi jest zrobic 2 zadania prosze....

1.
przekroj graniast prawidlowego czworokatnego plaszczyzna wyznaczona przez przekatne gronej i dolnej podstawy jest kwadratem o polu rownyym 125 obl obj tego graniastoslupa

2.
powierzchnia boczna walca jest kwadratem o boku 10 Pi obl sinus kata jaki tworzy przekatna przekroju osiowego tego walca z plaszczyzna podstawy.

IPK

Ja wiem,że to proste i wogle ale moze mi ktos zrobić te 4 zadanka ?
(bo ja strasznie hgupi jestem jeśli chodzi o matme ;_______; ,zresztą to moja poprawa sprawdzianu do zronbienia w domu :0)

Zad.1
Przekątna przekroju osiowego walca wynosi 10 cm i jest nachylona do płaszczyzny podstawy pod kątem 60 stopni. Oblicz Objetość tego walca

Zad.2
Przekrój osiowy stożka jest trójkątem równobocznym.Promien podstawy stożka wynosi
2. Oblicz pola i objetość stożka.

Zad.3 Oblicz,jak zmieni się pole powierzchni kuli,a jak zmieni się jej objętość gdy promień kuli zmniejszy sie 3 razy.

Zad.4 Wykonano mosiężny detal o wymiarach jak na rysunku.Oblicz jego objetośc i pole

rysunek: (sorki za jakośc,ale nei chciało m isie robić foty wiec przerysowałe mw paintcie )



Bede baaardzo wdzieczny

zadania o walcach, pomocy

1. Powierzchnia boczna walca po rozwini?ciu jest prostok?tem o bokach d?ugo?ci 10cm i 50cm.
Pod jakim k?tem przek?tna przekroju osiowego jest nachylona do podstawy walca?

2. Przek?tna przekroju osiowego walca jest nachylona do podstawy pod k?tem 60 stopni. Jaki jest stosunek d?ugo?ci boków prostok?ta, który mo?na otrzyma? po rozwinieciu powierzchni bocznej tego walca?

3.Po rozwini?ciu powierzchni bocznej walca otrzymano prostok?t, którego jeden z boków jest dwa razy d?u?szy od drugiego i którego przek?tna ma d?ugo?? p. Oblicz pole powierzchni ca?kowitej tego walca.

z góry dzi?ki wszystkim którzy mi pomog?

problem z zadaniami

witam mam problem z zadaniami niema pojęcia na ten temat.

Zadanie 1.
Podstawą graniastosłupa jest sześciokąt foremny o krawędzi podstawy 6. Dłuższa przekątna graniastosłupa tworzy z płaszczyzną podstawy kąt 30o. Wyznacz objętość oraz długość krótszej przekątnej tego graniastosłupa.

Zadanie 2.
Pole powierzchni bocznej stożka jest równe 50 p, a tworząca jest dłuższa od promienia podstawy o 5. Wyznacz objętość stożka.

Zadanie 3.
W ostrosłupie prawidłowym czworokątnym krawędź boczna jest nachylona do płaszczyzny podstawy pod kątem a. Odległość środka wysokości od wierzchołka podstawy jest równa d. Wyznacz długość krawędzi podstawy tego ostrosłupa.

Zadanie 4.
Pole powierzchni bocznej walca jest równe 64 pierwiastka z trzech pi, a przekątna przekroju osiowego tworzy z płaszczyzną podstawy kąt 60 stopni. Wyznacz objętość tego walca.

Zadanie 5.
Wysokość graniastosłupa ma długość h, a jego podstawą jest romb. Przekątne graniastosłupa są nachylone do płaszczyzny podstawy pod kątami a i b. Wyznacz objętość graniastosłupa.

Zadanie 6.
W ostrosłupie prawidłowym czworokątnym odległość środka wysokości ostrosłupa od krawędzi bocznej jest równa d, zaś kąt nachylenia krawędzi bocznej do płaszczyzny podstawy jest równy alfa. Wyznacz objętość ostrosłupa.

Zadanie 7.
Pojemnik ma kształt walca o wysokości h dłuższej od promienia podstawy r o 5cm. Pokrywa pojemnika ma kształt półkuli o tym samym promieniu, co promień podstawy walca. Pole powierzchni całkowitej pojemnika wraz z pokrywą jest równe 400 pi cm2. Oblicz wymiary pojemnika.

dziekuje i pozdrawiam

bryły obrotowe - zadania

A tu takie:
zad.1
Pole powierzchni bocznej stożka ma 15π , a wyskość 4 . Oblicz obiętość stożka .

zad.2
Oblicz obiętość stożka wiedząc , że jego pole powierzchni całkowitej wynosi 36π , a tworząca ma długość 5.

zad3
Stosunek pola powierzchni bocznej stożka do jego pola powierzchni całkowitej wynosi 2/3 . Wyznacz miarę kąta jaki tworzy wysokość tego stożka z tworzącą oraz oblicz stosunek pola podstawy do pola przekroju osiowego stożka .

zad4
Powierzchnia boczna stożka po rozwinięciu jest półkolem , wyznacz miarę kąta między tworzącą i osią tego stożka .

zad5
Przekrój osiowy walca jest prostokątem o polu 12 i przekątnej o długości 5 . Oblicz obiętość i pole powierzchni bocznej walca.

zad6
3 kule o promieniach 1,2,3 są wzajemnie styczne , oblicz pole trójkąta , którego wierzchołkami są środki tych kul .

zad7
Oblicz stosunek do objętości kuli wpisanej w sześcian o boku a

zad8
Promień kuli metalowej ma długość równą pierwiastkowi równania x3 -9x=0 , kulę tą przetopiono na stożek , którego pole powierzchni bocznej jest 3 razy większe od pola podstawy . Oblicz wysokość i pole powierzchni całkowitej stożka .

zad9
Kule wpisano w sześcian oblicz stosunek pola powierzchni kuli do pola całkowitego sześcianu .

zad 10
Oblicz obiętość bryły powstałej w wyniku obrotu trójkąta prostokątnego o przyprostokątnych 3 i 4 względem przeciwprostokątnej .

Z góry dziękuje )

Zadania -bryły obrotowe

zad.1
Pole powierzchni bocznej stożka ma 15π , a wyskość 4 . Oblicz obiętość stożka .

zad.2
Oblicz obiętość stożka wiedząc , że jego pole powierzchni całkowitej wynosi 36π , a tworząca ma długość 5.

zad3
Stosunek pola powierzchni bocznej stożka do jego pola powierzchni całkowitej wynosi 2/3 . Wyznacz miarę kąta jaki tworzy wysokość tego stożka z tworzącą oraz oblicz stosunek pola podstawy do pola przekroju osiowego stożka .

zad4
Powierzchnia boczna stożka po rozwinięciu jest półkolem , wyznacz miarę kąta między tworzącą i osią tego stożka .

zad5
Przekrój osiowy walca jest prostokątem o polu 12 i przekątnej o długości 5 . Oblicz obiętość i pole powierzchni bocznej walca.

zad6
3 kule o promieniach 1,2,3 są wzajemnie styczne , oblicz pole trójkąta , którego wierzchołkami są środki tych kul .

zad7
Oblicz stosunek do objętości kuli wpisanej w sześcian o boku a

zad8
Promień kuli metalowej ma długość równą pierwiastkowi równania x3 -9x=0 , kulę tą przetopiono na stożek , którego pole powierzchni bocznej jest 3 razy większe od pola podstawy . Oblicz wysokość i pole powierzchni całkowitej stożka .

zad9
Kule wpisano w sześcian oblicz stosunek pola powierzchni kuli do pola całkowitego sześcianu .

zad 10
Oblicz obiętość bryły powstałej w wyniku obrotu trójkąta prostokątnego o przyprostokątnych 3 i 4 względem przeciwprostokątnej .

Z góry dziękuje )

Rozwiązanie zadań - pomocy!

Proszę o pomoc w rozwiązaniu poniższych zadań:

1) Każda ściana ostrosłupa prawidłowego czworokątnego ma pole 8. Oblicz objętość tego ostrosłupa.

2) Siedem krawędzi graniastosłupa prostego ma długość 13, a pozostałe dwie krawędzie mają długość 10. Oblicz pole całkowite i objętosć graniastoslupa.

3) Przekrój osiowy stożka jest trójkątem rownobocznym o polu 18. Oblicz pole powierzchni bocznej stożka.

4) Jedna z przyprostokątnych trójkąta prostokątnego ma długość 2 i tworzy z przeciwprostokątną kąt 60 stopni. Oblicz objętość i pole powierzchni bryły powstałej z obrotu trójkąta wokół prostej zawierającej przeciwprostokątną.

5) Do częściowo wypełnionego wodą zbiornika w kształcie walca o średnicy 1m wpuszczono kroplę oliwy, która rownomiernie rozlała się na powierzchni wody. Zakładając, że wpuszczona kropla miała kształt kuli o średnicy 0,3cm, oblicz grubość utworzonej warstwy oliwy.

walec

1. Przekrój osiowy walca jest kwadratem a przekrój poprzeczny ma pole równe 36pi Oblicz objętość tego walca
2. Pole powierzchni całkowitej walca ktorego wysokość jest dwa razy większa od średniej podstawy jest rowne 785cm kwadratowych ;p Oblicz objętość tego walca przyjmując pi=3,14

walec

zad1)Poniewaz przekroj osiowy jest kwadratem wiec wysokoc walca H=2r.Podane masz pole kola-pi.r^2=36.pi , to r=6,to H= 12. Objętosc V=pi.r^2.H=pi.36.12=432.pi
zad2)Chyba przejezyczylas sie-chodzi zapewne o srednice podstawy.Wysokosc H jest dwa razy wieksza od srednicy wiec H=4r,to V=pi.r^2.H=pi.r^2.4r=4.pi.r^3 , Dane jest pole calkowite wiec wyjdziemy ze wzoru na Pc=2.pi.r^2 + 2.po.r.h=2pi.r^2+4.pi.r^2=6pi.r^2, wiec 6pi.r^2=785, to r^2 = pierw z (785/6pi).wstawiajac to do wzoru na V mamy, V=4pi.785/6pi.pierw z (785/6pi),a po skroceniu i wykonaniu mnozenia mamy V=1570/3.pierw z (785/6pi).Teraz sobie wstaw juz sama pi=3,14.

Praca kontrolna

Fajnie to daję następne:
1. Oblicz pole powierzchni całkowitej sześcianu,jeżeli wiesz że po zwiększeniu jego krawędzi o 1cm otrzymamy sześcian o objętości o 61cm sześciennych większy.
2. Oblicz objętość i pole powierzchni całkowitej ostrosłupa prawidłowego czworokątnego o krawędzi podstawy długości a i kącie alfa nachylenia ściany bocznej do podstawy.
3.Przekątna przekroju osiowego walca ma długość d i jest nachylona do płaszczyzny podstawy pod kątem alfa. Oblicz objętość i pole powierzchni bocznej walca.
4.Przekrój osiowy stożka jest trójkątem równoramiennym o podstawie 10cm i ramionach długości 12cm.Oblicz objętość i pole stożka
5.Oblicz pole powierzchni całkowitej i objętość graniastosłupa prostego,którego podstawą jest romb o przekątnych 8pierwiastków z 2cm i 6pierwiastków z 2, a przekątna ściany bocznej równa się 20cm.

Stereometria prosze o pomoc

8. W graniastosΠupie prawidΠowym trójkĂ tnym poprowadzono pΠaszczyzn´ r wyznaczonĂ  przez wysokoÊç
dolnej podstawy i ten z wierzchoΠków górnej podstawy, ˝e pΠaszczyzna r z pΠaszczyznĂ  podstawy
graniastosΠupa tworzy kàt o mierze a ! 90c. Pole przekroju graniastosΠupa wyznaczonego
przez pΠaszczyzn´ r jest równe S. Oblicz obj´toÊç graniastosΠupa.

9. Przekrój sto˝ka wyznaczony przez wierzchoΠek i ci´ciw´ podstawy jest trójkĂ tem równobocznym,
o polu równym 36 3. PΠaszczyzna r, do której nale˝y ten przekrój, tworzy z pΠaszczyznĂ  podstawy
sto˝ka kĂ t o mierze równej 60c. Oblicz obj´toÊç sto˝ka.

proszę o wykonanie rysunków do powyższych zadań wraz z oznaczeniami i do tego jeszcze przekroje osiowe walca i stożka wpisanego w kule,kuli wpisanej w walec i stożek.

walec - przekrój

Bardzo proszę o pomoc

ZAD1.
Przekrój osiowy walca jest prostokątem o wymiarach 3x5 . Jaka jest objętość i pole powierzchni tego walca?

ZAD.2
Przekrój osiowy walca jest kwadratem o boku a. Oblicz objętość i pole powierzchni tego walca

ZAD.3
Powierzchnia boczna walca po rozwinięciu jest kwadratem boku a. Jakie jest pole przekroju osiowego tego walca?

Byłbym wdzięczny za zrobienie..nie mam pojęcia jak sie do tego zabrać.

pomocy!!

1. z walca, którego przekrój osiowy jest kwadratem o boku 6cm wydrążono stozek o wysokosci równej wysokości walca oraz podstawie równej podstawie walca. Oblicz objętość figóry, jaka pozostała po wydrążeniu stożka, oraz wykonaj rysunek

2.po obnizce o 15% ksiązka kosztuje 25.50zł. o ile zł obniżono cene książki

3.ile wynosi miara kata środkowego opartegi na łuku o długości 3/5 pi w kole o promieniu r=1

Zależy mi na szybkiej odpowiedzi. Z góry dziekuję!!

Wytrzymałość gwintu [?] :{

Jak sprawdzić [najprościej] długość gwintu w Aluminium PA60 M16x1.5 [śruba
stalowa] które przeniesie obciążenie 18 kG/m ?


Z ukłonami dla Kolegów!
Problem rozumiem tak :
Przedpiśca pyta o największą  wartość liczbową  siły osiowej, która można
przyłożyć do śruby
stalowej  M16 x 1,5  wkręconej w długą  na 1 m  nakrętkę wykonaną z PA60.  
Stąd  taka jednostka :
siła / metr długości.
Stal śruby ma większe parametry wytrzymałościowe niż dural PA60.
Zatem kryterium wytrzymałości takiej pary określa wytrzymałość gwintu
nakrętki.
Jeżeli ma to być oszacowanie najprostszym sposobem, to :
--- wytrzymałość  pary określa wysokość nakrętki,  jak bardzo długa to jest
zdolna przenieść dużą siłę osiową.
---  wartość liczbowa dopuszczalnych za maksymalne nacisków  p   jakie może  
przenieść materiał nakrętki PA60, pomnożonych przez  pole powierzchni czynnej
styku gwintów,
----  połowie pola powierzchni średniego walca – podziałowego – gwintu  o  
wysokości równej wysokości nakrętki , pomnożonej przez dopuszczalne naprężenie
styczne jakie można wywołać w przekroju ścinanym 'dla'  PA60.
Przyjąć mniejszą z tych wartości.  
Będzie to wartość maksymalnej siły osiowej jaką można przyłożyć do śruby.
   Problemy rachunkowe są pokazane w każdym podręczniku
traktującym  o częściach maszyn  czy jak dziś mówimy o podstawach konstrukcji
maszyn.
A jak Przedpiśca pyta  o coś innego, to niech zapyta np. '' jaką siłę osiową
można bezpiecznie przyłożyć  do śruby M16x1,5 wkręconej  w nakrętkę o
wysokości  H=....[m]  ( pewnie bez wstępnego obciążania w czasie wkręcania, bo
jak nie, to problem jak w ''podnośniku'' śrubowym ze stalową śrubą i
aluminiową nakrętką). A to tez jest w podręcznikach  jako jedno z pierwszych
ćwiczeń konstrukcyjnych.
W.

Objetość walca związana z przekrojem osiowym

Przekątna przekroju osiowego walca wynosi d i jest nachylona do płaszczyzny podstawy pod kątem alfa. Oblicz V tego walca.

[matematyka] walec

Przekatna przekroju osiowego walca jest nachylona do podstawy po katem 30 st i wysokości bryły 4.Oblicz Pc i V.
Mile widziany był by rysunek.Z góry dziekuje:)

IPK

Mam nadzieję, że nie za późno .

zad.1

Przekrój osiowy walca to prostokąt. W zadaniu przekątna, to przekątna tego prostokąta. Korzystając z trójkąta prostokątnego i sinusa obliczamy:

a - wysokość walca (dłuższy bok)
b - szerokość podstawy (średnica podstawy walca, czyli 2 promienie)

sin 60 = a/10 => a = sin 60 * 10 = 5 * sqrt3 cm
cos 60 = b/10 => b = cos 60 * 10 = 5 cm

Ponieważ b = 2r => r = 2,5 cm

V = Pp * H

Pp = pi * r^2 = pi * 2,5^2 = 6,25pi
H = a = 5 * sqrt3 cm

V = 6,25 * pi * 5 * sqrt3 = 31,25 * sqrt3 * pi cm^3

zad.2

Ponieważ przekrój stożka jest trójkątem równobocznym, a promień podstawy wynosi 2, to cała podstawa (aa tym samym bok trójkąta) wynosi 4.
Wysokość trójkąta równobocznego o boku a, wynosi (a * sqrt3)/2, a u nas a = 4, stąd wynika, że wysokość trójkąta (a tym samym stożka) to 2 * sqrt3.

A teraz to już podstawiamy do wzoru:

V = 1/3 * Pp * H

Pp = pi * r^2 = pi * 2^2 = 4 * pi cm^2
H = 2 * sqrt3

V = 8 * sqrt3 * pi cm^3

zad.3

Dane: r, 1/3 * r

V1 - objętość przy r
V2 - objętość przy 1/3 * r
P1 - pole przy r
P2 - pole przy 1/3 * r

V1 = 4/3 * pi * r^3
V2 = 4/3 * pi * (r/3)^3 = 4/3 * pi * r^3/27

V1/V2 = 27 => objętość zmniejszy się 27 razy

P1 = 4 * pi * r^2
P2 = 4 * pi * (r/3)^2 = 4 * pi * r^2/4

P1/P2 = 9 => pole zmniejszy się 9 razy

zad.4

Dane:
H = 25
R = 10 (promień kuli)
r = 5 (promień podstawy walca)

Objętość tej bryły to objętość walca i połowy kuli (ponieważ "wysokość" tej okrągłej bryły jest dwa razy większa niż "szerokość", wnioskujemy, że to połowa). Czyli:

V = Vw + Vpk
Vw - objętość walca
Vpk - objętość połowy kuli

Vw = Pp * H = pi * r^2 * H = pi * 25 * 25 = 625 * pi
Vpk = 1/2 * 4/3 * pi * R^3 = 4/6 * pi * 100 = 400/6 * pi = 66 i 2/3 * pi
V = 625 * pi + 66 i 2/3 * pi = 691 i 2/3 * pi

Pole powierzchni to:
Pole podstawy walca + pole boczne walca + połowa powierzchni kuli + (pole przekroju kuli - pole podstawy walca)

Pc - pole całkowite
Ppw - pole podstawy walca
Pbw - pole boczne walca
Ppk - połowa powierzchni kuli
Pp - pole przekroju kuli

Ppw = pi * r^2 = pi * 25
Pbw = 2 * pi * r * H = 2 * pi * 5 * 25 = 250 * pi
Ppk = 1/2 * 4 * pi * R^2 = 2 * pi * 100 = 200 * pi
Pp = pi * R^2 = 100 * pi

Pc = Ppw + Pbw + Ppk + (Pp - Ppw) = Ppw + Pbw + Ppk + Pp - Ppw = Pbw + Ppk + Pp = 250 * pi + 200 * pi + 100 * pi = 550 * pi

No to wszystko. Mam nadzieję, że w miarę zrozumiałe.

Kilka różnych zadań

4. Oblicz objętość walca, którego przekrój osiowy jest kwadratem o boku 10cm.

A 5 zadania nie ma i nie będzie

prosze o pomoc!!

1.
Przekrój osiowy walca musi być kwadratem

2.
1/2x + 4>0

3.
x-liczba
10x-liczba po dopisaniu 0
10x-x=99

4.
Promień koła jest równy połowie przekątnej.

Walec

1)Znajdz pole powierzchni całkowitej walca,którego pole powierzchni bocznej jest równe Pb i ktorego przekrojem osiowym jest kwadrat.

Dziękuje za pomoc :) Rogalik

Ustal miary kątów w walcach

Dwa walce mają takie same objętości, a jeden z nich jest dwa razy wyższy od drugiego. W obu walcach przekątne przekroju osiowego mają równe długości. Pod jakimi kątami te przekątne są nachylone do podstawy walca?

Cysterne w kształcie walca...

Cysternę w kształcie walca o średnicy 1,5m i polu przekroju osiowego równym 7i 5 dziesiątych napełniono benzyną.W jakim czasie napełniono cysternę jeżeli w ciągu minuty ubywa 30l benzyny?

zadanie z walca

Przekrój osiowy walca jest prostokątem, ktorego przekątna o długości 14 cm tworzy z płaszczyzną podstwy 60*. Oblicz pole powierzchni bocznej tego walca.

zadanie z walca

Oblicz pole przekroju osiowego walca wiedząc, że jego podstawa ma pole 36 cm Kwadratowych, a wysokość walca stanowi 75% średnicy podstawy

Pola i obwody...

Pole powierzchni bocznej walca jest 4-krotnie większe od pola jego podstawy.Przekątna przekroju osiowego ma długość 6(pierwiastków z 2).Oblicz objętość walca.

Praca Domowa

Muszę zrobić 10 zadań z tych 21. Już od razu wiem ze nie dam rady na jutro wiec proszę was o pomoc czy ktoś z was mozę mi pomóc zrobic jakieś zadania.

Zadania optymalizacyjne.
1. Obwód trójkąta równoramiennego wynosi 18. Jakie powinny być jego boki, aby objętość figury powstałej przez obrót trójkąta wokół jego podstawy była największa ?
2. 2.Na kuli o promieniu R opisano stożek. Znaleźć wymiary stożka o najmniejszej objętości.
3. Na paraboli y²=4x znaleźć punkt , leżący najbliżej prostej y=2x+4.
4. W kulę o prom. R wpisano walec. Dla jakiego promienia podstawy walca r jego pole powierzchni bocznej będzie największe ?
5. Na osi OY dany jest odcinek (0,a)(0,b), b>a>0. Znaleźć na dodatniej półosi OX punkt, z którego widać ten odcinek pod największym katem.
6. Na półokręgu o promieniu R leżą w odległości r punkty A i B. Jakie największe znaczenie może przyjąć suma AC²+BC², jeżeli C też leży na tym okręgu ?
7. Basen ma kształt rombu o polu 450 m²a jego głębokość wynosi 0,5 metra. Czy wystarczy zamówić 4000 płytek 10 cm na 10 cm , aby wyłożyć nimi boki basenu ?
8. Prostokątną działkę o polu 900 m² trzeba ogrodzić, dwa przyległe boki kamiennym murem w cenie 25 zł za metr, a dwa drewnianym płotem w cenie 10 zł za metr. W budżecie zaplanowano 2000 zł. Czy ta suma wystarczy ?
9. W prawidłowym ostrosłupie trójkątnym suma kwadratów długości wszystkich boków wynosi Q. Jakie może być największe pole pow. bocznej ostrosłupa ?
10. Czworościan foremny przecięto płaszczyzną równoległą do jej dwóch skośnych krawędzi. Znajdź przekrój o największym polu.
11. Trzeba zbudować pewna ilość domów o łącznej powierzchni mieszkalnej 40000 m². Koszty budowy jednego domu o pow. mieszk. N m² składają się z kosztów części nadziemnej proporcjonalnej do NN i kosztów fundamentów proporcjonalnychN. Koszt budowy domu o powierzchni 1600 m² wynosi 1848000 zł a koszt części nadziemnej to w tym wypadku 32% kosztów fundamentów. Określić ilość domów, jaką należy wybudować, aby koszt był najmniejszy.
12. Dla jakiej podstawy logarytmu istnieją liczby równe swojemu logarytmowi ?
13. dwa statki poruszają się po prostych przecinających się pod kątem µ ze stałymi prędkościami u i v. W pewnym momencie ich odległości od punktu przecięcia prostych są a i b. Określ najmniejszą odległość między statkami.
14. Punktowe źródło światła A znajduje się na odcinku łączącym środki dwóch sfer o promieniach R i r, Przy jakim położeniu A suma oświetlonych części sfer będzie największa ?
15. Na jakiej wysokości nad okrągłym stołem o promieniu a należy zawiesić elektryczna lampę , aby natężenie światła na brzegu stołu było największe ?
16. Ciężar P leży na płaskiej powierzchni. Chcemy ruszyć ciężar z miejsca. Pod jakim kątem do poziomu należy przyłożyć siłę , aby była ona najmniejsza , jeżeli współczynnik tarcia wynosi k ?
17. dane są punkty A=(1,30 oraz B=(2,2). Znaleźć C leżący na krzywej y=sinx, tak , aby pole trójkąta ABC było najmniejsze.
18. Wyznacz równanie prostej przechodzącej przez punkt A=(1,3), która odcina od osi współrzędnych trójkąt o najmniejszym polu.
19. Wyznacz wierzchołki prostokąta o największym polu, którego dwa wierzchołki należą do przedziału (0,0)(0,6) a pozostałe dwa do krzywej o równaniu y=-x² +6x.
20. Wykaż, że maksymalna objętość walca wpisanego w stożek, którego przekrój osiowy jest trójkątem równobocznym, jest równa objętości kuli wpisanej w ten stożek.
21. W półokrąg o pr. R wpisujemy trapez tak, że dłuższa podstawa jest średnicą a 2 wierzchołki leżą na łuku półokręgu. Wyznacz długość krótszej podstawy trapezu o największym polu.



Oczywiscie ja bede robił swoje bo musze zrobić a jak ktoś za mnie zrobi jakieś zadanie to bedde wdzieczny No to ja lece robić i dzięki z góry jak mi ktos pomoże

EDIT 1 żeby nie było ofiaruję 75punktów za jedno zadanie (możne negocjować ze mna te punkty )

[OPIS] Lycophytina - widłakowe

Podgromada Lycophytina - widłakowe
Górny sylur? dolny dewon-R

Widłakowe są roślinami o wyraźnej przewadze sporofitu nad gametofitem. Pędy i chwytniki rozgałęziają się zazwyczaj dychotomicznie. Liście są drobne, mikrofilne. Tkanka przewodząca zbudowana z cewek i łyka, zarodnie mieszczą się na górnej stronie liści lub w ich pachwinie. Dzisiejsze widłakowe stanowią mała, reliktową grupę roślin zielnych i drzewiastych widłaków wymarłych. Podgromada ta dzieli się na trzy zasadnicze klasy, kilka podklas i wiele rzędów.

Klasa:
Lycopsida
Widłaki jednakozarodnikowe
Asteroxyales
Protolepidonedrales
Lycopodiales

Isoetopsida
Widłaki różnozarodnikowe
Cyclopodiales
Lepidocarpales
Lepiophytales
Pleuromeiales
Isoetales

Selaginellopsida
Widliczki
Selaginellaless

Lycopsida: - Dewon
Klasa ta zawiera niewielkich rozmiarów widłaki zielne, w większości wymarłe, cechujące się wytwarzaniem jednakowych zarodników.
-Asteroxylales
(prawidłakowce) Są to rośliny wymarłe, krzewiaste, z liściopodobnymi wyrostkami na pędach. Najlepiej poznaną formę stanowi Asteroxylon mackei, dawniej zaliczany do psyofitów i występujący wspólnie z nimi we florze dolnodewońskiej w Rhynie.
Do rodzaju Asteroxylon należą rośliny o wysokości do 50cm, ze wzniesionymi łodygami i pełzającymi pod ziemią kłączami. Pędy naziemne były rozgałęzione monopodialnie i gęsto pokryte drobnymi, kolcokształtnymi liśćmi, bez wiązki przewodzącej. Powierzchnię łodyg i liści pokrywała gruba, skutynizowana epiderma, opatrzona wyspecjalizowanymi aparatami szparkowymi. Walec osiowy miał prymitywny charakter aktynosteliczny o gwiaździstym przekroj. Drewno składało się z cewek, tylko nie zawierało typowych komórek sitowych. Zarodnie umieszczone na trzonkach między liśćmi miały jednakowe zarodniki skupione w tetradach.

Z dolnego dewonu pochodzi rodzaj Baragwanathia - skamieniałość charakteryzująca się grubymi łodygami gęsto pokrytymi liśćmi, ułożonymi niedoskonale spiralnie. Na gałązkach płodnych u podstawy niektórych liści znajdowały się pojedyncze, kuliste i nerkowate zarodnie.


Rodzaj Kulangiophyton, również wieku dewońskiego, wykazuje wiele cech wspólnych z widłakami oraz zosterofilofitami. Jest to roślina rozgałęziona dychotomicznie, wytwarzająca zarodnie na krótkich trzoneczkach między wyrostkami interpretowanymi jako prymitywne liście.

Protolepidonedrales - Dewon
Jest to niewielki, całkowicie wymarły rząd, obejmujący rośliny niewielkich rozmiarów, których płożące i wzniesione pędy były pokryte długimi i wąskimi liśćmi o podzielonej blaszce. Blaszka liściowa dzieliła się mniej więcej w połowie swojej długości raz lub dwa razy dychotomicznie. Powstałe odcinki nie leżały w jednej płaszczyźnie.
Za najstarszą skamieniałość uznaje się rodzaj Protolepidodendron spotykany w utworach dolnego i środkowego dewonu. Cienkie łodyżki tych roślin pokrywały dość gęsto spiralnie umieszczone rozwidlone liście, po odpadnięciu pozostawiając charakterystyczne blizny. Zarodnie mieściły się na górnej powierzchni liści pokrywających górne partie wzniesionych pędów.
Najbardziej skomplikowaną budowę liścia miała środkowo dewońska Leclercqia. Liście dzieliły się na pięć łatek, a w ich nasadowej części znajdował się języczek (ligula) - twór bardzo typowy dla widłaków różnozarodnikowych.

Do protolepiedendronowców zalicza się również dewoński rodzaj Colpodexylon o liściach podzielonych na trzy łatki.

Lycopodiales Dolny dewon - R
Do widłakowców należą niewielkie rośliny wymarłe, a także żyjące dzisiaj, wyróżniające się brakiem przyrostu wtórnego.W stanie kopalnym znane są skamieniałości oznaczone jako Drepanophycus z dewonu oraz Lycopodites występujący w utworach dewony górnego, karbonu, jury, kredy i trzeciorzędu.
Rodzaj Drepanophycus obejmuje rośliny zróżnicowane na bezlistne łodygi pełzające po podłożu i ulistnione wzniesione łodygi. Te ostatnie, dochodzące do 50cm wysokości i 3cm średnicy, rozgałęziały się dychotomicznie, pokrywające je rzadko liście grube, krótkie i kolcokształtne, niekiedy haczykowato zagięte osiągały długość do 3 cm. Na górnej stronie niektórych liści na krótkim trzonku mieściły się nerkowate zarodnie produkujące jednakowe zarodniki.


Są to wiadomości podane w tej książce z której posiadam jedynie kserówki ale szybko postaram się podać autorów.[/u

Puszkin dnia |14:19 14.12.2008r.|, w całości zmieniany 8 razy

Strumień energii fali

Punktowe źródło fal o mocy znajduje się w środku walca o promieniu i wysokości . Przyjmując, że ścianki walca całkowicie tłumią fale, obliczyć średni strumień energii padający na boczną powierzchnię walca.

Odpowiedź:



Rozwiązanie:

Punktowe źródło fal znajduje się w walcu i emituje fale we wszystkich kierunkach. Średni strumień energii, który padałby na kulę o dowolnym promieniu, w której środku znajdowałoby się źródło byłby równy mocy źródła. Poszukujemy średniego strumienia energii padającego na powierzchnię boczną walca, więc musimy znaleźć pewien współczynnik taki, że



Ten współczynnik to stosunek pola powierzchni bocznej kuli opisanej na walcu ale przeciętej u góry i dołu podstawami walca do pola powierzchni bocznej całej kuli opisanej na walcu:



Aby obliczyć pole powierzchni przeciętej kuli dzielimy kulę na małe odcinki , dzięki czemu otrzymamy ∞ małych walców o wysokości i promieniu .





Ponieważ dla małych kątów wartość funkcji sinus równa jest jej argumentowi, więc:



Pole powierzchni bocznej każdego walca:



Całkując wyrażenie od do otrzymamy pole powierzchni bocznej całej kuli:



Natomiast całkując od kąta do , otrzymamy pole powierzchni przeciętej kuli, gdzie jest kątem pomiędzy połową przekątnej przekroju osiowego walca a jego promieniem.





Więc stosunek

Dalej mamy:



Odwrotność tego to:



Zatem wynik ostateczny to:



Pozdro dla PG ETI AiR I grupa !!

Katastrofa F-14




Zlituj się Alamo, ja nie mam czasu pisać takich wypracowań...

| Wszystkie_razem tak..:-)

"Wszystkie razem" to istnieją w trochę ponad 10, a to nie jest już
"kilka". To nie jest też "kilkanaście", uprzedzając kolejną wypowiedź.


Nie wiem ku czemu to zmierza, bo boję się dopuścić niedorzeczną myśl, że
naprawdę chciałbyś się licytować ilością rosyjskich prototypów, których ma
być więcej niż amerykańskich prototypów, co z kolei miałoby dowodzić ich
"wyższości"? Fakt, że taka przewaga ilościowa byłaby iście radziecką
"wyższością", ale nie dajmy się zwariować - mówimy o prototypach.

Wytniesz :?


Ano, z przyjemnością wyciąłbym sporo. Szacunek dla Netykiety wymaga
streszczania się i wycinania niepotrzebnych głupot. Ale ponieważ tak
stanowczo domagasz się niewycinania niczego, ten jeden raz zrobię wyjątek.

| To chyba nie za dobrze pamiętasz. AFAIK było tylko luźne gadanie, a jest
jak
| jest. Pokaż mi zdjęcia latającego z "FU"

Masz chyba rację, pomylilem z 1-44.

| Bzdura.

Szumiał las. Z faktem wycięcia przez ciebie mego stwierdzenia że
"superagile" nie jest tożsame z manewrowaniem nieaerodynamicznym też masz
zamiar podyskutować?


Mus to mus, jak powiedział cukiernik. Chowaj się kto może, wykład bedzie.
"Superagility" to zawężony podzbiór znaczeniowy słowa
"supermaneuverability". Analogicznie jak "zwrotność" ("agility" - czyli
zdolność do wykonywania zakrętów i zwrotów), jest podzbiorem szerszego
określenia "manewrowość" (obejmującego również inne ważne cechy dynamiczne:
zdolność do przyspieszeń, hamowania, wznoszenia itp.), które niewątpliwie ma
większą przydatność praktyczną przy określaniu parametrów samolotu. Dlatego
proponuję pozostać przy "supermaneuverability". Jest to bardziej określenie
medialno-marketingowe niż techniczne, w związku z tym jego znaczenie nie
jest ścisłe i służy jako ogólny wór do wrzucania różnych zjawisk,
stanowiących wyróżnik wobec "klasycznego" manewrowania aerodynamicznego.
Obejmuje się nim następujące cechy:
1. Control Configurated Vehicle (CCV), czyli zdolność do niezależnego
    kierowania wektorem lotu i osią samolotu.
2. Post-stall rmaneuvering, czyli zdolność aktywnego, dynamicznego
    kierowania położeniem samolotu po przeciągnięciu (nie Kobra itp.).
3. Zwiększanie manewrowości dzięki wektorowaniu ciągu i odciążeniu sterów
    aerodynamicznych - przede wszystkim przy dużych prędkościach, choć
    pomaga i w innych sytuacjach.
Z czego:
- Żaden z wymienionych przez nas samolotów nie ma #1 - CCV. I
  dobrze, bo owa "nadzieja lat 70-tych", po intensywnych próbach w locie,
  okazała się psu na budę niepotrzebnym i zupełnie niepraktycznym
  niewypałem.
- Podobnie post-stall rmaneuvering - kosi na filmach reklamowych, ale każdy
  dobry pilot myśliwski Ci to odradzi - jeśli musisz się do tego uciekać, to
  znaczy, że w walce znalazłeś się w gównianej sytuacji. W walce manewrowej
  po staremu przewaga prędkości i wysokości (czyli rozporządzalnej energii)
  Rules.

Jak łatwo zauważyć, #2 i #3 aby stanowiły jakościową zmianę, wymagają
wektorowania ciągu, a większe praktyczne znaczenie ma w zasadzie #3. Jakieś
pytania? Zalecane lektury:
www.airpower.maxwell.af.mil/airchronicles/apj/apj88/siuru.html
http://www.etcusa.com/v7i1_1.htm

| Jak "znajdą", powiadasz? Cholerka, a ja zawsze musiałem zarobić. No
| popatrz, a mnie się wydawało, że w tej chwili WWS (nie mówimy o
chciejstwie
| Suchoja) wcale nie ma planów (ani potrzeby zresztą) produkowania
następcy,
a
| jak "kasę znajdą" przebąkiwali o modernizacji Su-27 zamiast tego. Co
miałoby
| znacznie więcej sensu.

A Su-35, przepraszam że spytam, to co jest :)?


DEMONSTATOR pomysłu na_nowo_produkowany samolot, o zmienionej konstrukcji
płatowca, a nie modernizowanie wyposażenia już istniejących i latających
egzemplarzy Su-27 WWS.

| Jak tylko Ci udowodnię, że czarne jest w rzeczywistości białe (żadnych
| aluzji do Wałęsy), zaraz robi się nudne? No fakt, powtarza się to bez
| przerwy.

Twoje udowadnianie niezmiennie polega na tym że albo tniesz tak by
wypowiedzi przedmówcy straciły sens, i z takimi "plemizujesz", albo
wycinasz
to na co nie bardzo mozesz odpowiedzieć, albo masz rację i wtedy to
przyznaję. Faktem jest że latające i zdolne do
służby liniowej myśłiwce posiadający cechę zwaną "superagile", która nie
jest tożsama z manewrowaniem nieaerodynamicznym, co sugerujesz licząc że
zaplączę się w debatę o nowych silnikach, posiadają _tylko_ Rosjanie, co
może ci się bardzo nie podobać, ale zostanie faktem.


Ależ nigdzie nie udowodniłeś takowego "faktu". Wprost przeciwnie, w toku
dotychczasowej dyskusji po kolei obaliłem Twoje twierdzenia jakoby - cytuję
(wiernie i bez przeinaczania) z Twoich poprzednich postów:
1. "Supermanewrowość (...) posiada ją tylko sprzęt rosyjski" - wskazałem Ci
    też inny.
2. "Su-37 jest obecnie gotowym do produkcji seryjnej myśliwcem bojowym" -
    zadałem kilka niedyskretnych pytań o ową "produkcję" i "gotowość".
3. "ulubieńcy nie podołali technicznie wykonaniu dyszy 3D" - wskazałem
    stosowne konstrukcje "ulubieńców " gruntownie przebadane w locie przed
    paru laty.

NB, czy mówiąc o "zdolnych do służby liniowej myśliwcach" naprawdę pijesz do
kilku demonstratorów, z których nieledwie każdy ma inne wyposażenie i
rozwiązania, ale za to balast lub puste miejsce zamiast tego czy innego,
prototypowego lub dopiero planowanego urządzenia? Wstydziłbyś się.

Możemy sobie do woli
podywagować nad użytecznością takowych rozwiązań na polu walki. Wyświadcz
mi
przysługę, i nie myl z Adasiem Moczulskim... Za długo się znamy bym dał
sie
złapać na tego typu prymitywne pogrywki z twej strony. Wysil się. Choć
rozumiem że ci go brakuje.


Ani trochę, prawdę mówiąc:-) Zresztą Adaś daje czadu w innych grupach i
tylko go tu patrzeć. Puk, puk, puk w niemalowane...

| Przykro mi, ale tym argumentem znowu strzeliłeś sobie zabawnego
samobója.
| Czasem warto poczytać też coś nie pisanego Cyrylicą, bo trwasz w
przekonaniu
| (i dajesz mu wyraz), że koło wynalazł radziecki uczony Kołow.

Zanim podyskutujemy o samobójach lub innych formacjach pilkarskich, pozwól
że litościwie pomogę ci z nomenklaturą...

| Jest to
| przeświadczenie dziecinnie łatwe do obalania:

Słucham...

| 1. Wyszukaj sobie hasło AVEN, po czym sprawdź, sprzed ilu lat pochodzą
|     pierwsze wzmianki o prototypach tego urządzenia.
A ile tych tajemnych "urządzeń" lata obecnie lub jest gotowych do
wprowadzenia w silnikach seryjnych :?


Ile samolotów doświadczalnych lata z nimi w tej chwili, a ile wylatało już
swoje programy prób, łatwo sprawdzisz sobie na www.dfrc.nasa.gov/. Są
dokładnie tak samo "gotowe" jak '35/37. AVEN na F110-GE-129, a P/YBBN na
F100-GE-229A parę lat temu były oferowane m.in. UAE.

Co, rozpoczynamy walkę na prototypy,
teorię i eksperymenty? Fajnie - będzie śmiesznie....


Ożeszku, a ja miałem nadzieję, że Ty ją wreszcie skończysz! Przejrzyj swoje
własne dotychczasowe argumenty. Zwróć uwagę, że ja tylko obalam (skutecznie)
Twoje twierdzenia o "jedyności". To czym się tak upajasz, to w
rzeczywistości nihil novi.

| 2. W F-22 zastosowano płaskie dysze dwuwymiarowe ze względu na ich
lepsze
|     własności stealth - zarówno radarowe, jak i w podczerwieni.

Interesujące, zważywszy że takie a nie inne dysze są wynikiem właśnie
prymatu obniżnej wykrywalności nad manewrowością, jak też komplikacji dysz
3D. I jak ma się to do tematu dyskusji, poza dziecinnym "może i gorsze,
ale
to na złość"?


Z kim tu polemizujesz, ze sobą? Bo ja się trochę zgubiłem, przyznam
szczerze.

| 3. AL-31FU ma owszem dysze o przekroju okrągłym, ale wcale nie "3D", jak
|     AVEN, tylko poruszające się w jednej płaszczyźnie. Czyli łączy w
sobie
|     wady obu rozwiązań i żadnych zalet (poza zniewalającą prostotą).

Widzisz, ja popełniam błąd a ty powtarzasz go z dziecinną prostotą....
AL-37FU jeśli już.
Albo jeśli "AL-31", to "31FP". I ten, a i owszem, ma dysze wychylane
góra-dół. Tyle że jest tylko jedną z prostszych modyfikacji zwykłego
silnika zabudowana na Su-37 "711". A najprędzej AL-31FM [tyle że to inna
nazwa dla 37FU]


Tak, tak, i jeszcze parę oznaczeń podawanych dla zmylenia amierykanskich
szpionów i własnego Putina przy okazji.

A te dysze które widziałem na stanowisku testowym zapierniczające kółeczka
to wytwór mego derylium...


Wytworem Twojego, jak to nazywasz, derylium jest jedynie stwierdzenie o
"niepodołaniu technicznie wykonaniu dyszy 3D" palnięte post wcześniej.
W Rosji kombinują sobie z nimi - jak mówisz - na stanowisku testowym, a w
drugim sporym kraju kilka lat temu osiowo-symetryczne dysze wektorujące
wylatały swoje programy prób w locie, uzyskały akceptację i czekają na
bogatego szejka z kasą, który by je zamówił. Co nie sądzę, aby nastąpiło
szybko. Toczka w toczkę jak Su-ileś_tam.

Nie wiem jak Ty, ale ja proponuję EOT, dość się już nastukałem.

Materiały z egzaminu z fizjologii u prof Wesołego

1) Fotosynteza
Fotosynteza, są to złożone reakcje syntezy związków organicznych z prostych substancji nieorganicznych (CO2, H2O, odbywające się z wykorzystaniem energii świetlnej. Fotosynteza przebiega w chloroplastach w dwóch fazach: świetlnej (w granach chloroplastów) i ciemnej (w stromie chloroplastów). W fazie jasnej wyróżniamy dwa rodzaje fosforylacji fotosyntetycznej:
- cykliczna ; Podczas fosforylacji cyklicznej elektrony wybite pod wpływem energii świetlnej z systemu barwników PS I przepływają przez szereg przenośników z powrotem na system PS I, z pominięciem NADP. Energia uwolniona podczas tego przepływu zostaje zmagazynowana w ATP. W procesie fosforylacji cyklicznej nie następuje fotoliza wody i powstaje tylko część „siły asymilacyjnej”, gdyż nie tworzy się NADPH2.
- niecykliczna ; Podczas fosforylacji niecyklicznej elektrony wybite pod wpływem energii świetlnej z systemu barwników PSI i przechodząc przez szereg przenośników trafiają na przenośnik NADP, a do wytworzonej „dziury” w PSI trafiają elektrony z innej cząsteczki chlorofilu PSII.Z fosforylacją niecykliczną związana jest fotoliza H2O. Dostawcą elektronów przekazywanych wzbudzonemu chlorofilowi jest ulegająca fotolizie woda. Powstałe podczas fotolizy jony wodorowe H+ po dołączeniu do NAPD tworzy NAPDH2 , natomiast jony OH- uwalniają tlen do atmosfery, a 2 elektrony zostają skierowane na PSII. Ponownie wyzwolone elektrony wracają przez szereg przenośników do PSI
Faza ciemna fotosyntezy jest fazą redukcji węgla. Podczas tej fazy ”siła asymilacyjna” zawarta w NAPDH2 i ATP redukuje grupę karboksylową do poziomu cukrów. Przebiega ona w trzech etapach:
- karboksylacja; polega na przyłączeniu CO2 do RuDP, związku organicznego C5 o 5 atomach C. W efekcie powstała cząsteczka C6 rozpada się na dwie cząsteczki o 3 atomach węgla C3 - PGA
- redukcja; polega na zredukowaniu PGA przy udziale siły asymilacyjnej zawartej w w NAPDH2 i ATP do aldehydu fosfoglicerynowego PGAld
- regeneracja; polega na odtworzeniu RuDP z cząsteczek PGAld. Z 6 cząsteczek PGAld 5 jest zużywanych na regenerację 3 cząsteczek RuPD, a jedna stanowi końcowy produkt fotosyntezy, służący do powstawania glukozy.

2) Oddychanie
Oddychanie wewnątrzkomórkowe to kataboliczny proces polegający na rozkładzie związków złożonych, np. glukozy na związki proste, np. CO2, i H2O. W wyniku tego procesu powstaje energia, która jest wykorzystywana następnie do przebiegu wielu funkcji życiowych.
Wyszczególniamy dwa rodzaje oddychania:
- oddychanie tlenowe
Jest ono procesem wielostopniowym podzielonym na trzy główne etapy:
- glikoliza; przebiega w cytoplazmie komórki. Polega na rozpadzie glukozy na pirogronian. Glikoliza nie wymaga obecności tlenu atmosferycznego. Najpierw z związku 6-węglowego wytworzone zostają związki 3-węglowe, PGAld, następnie PGA i z niego kwas pirogronowy. Przenika on do mitochondriom i ulega dekarboksylacji, czyli odłączeniu CO2 . Powstaje w ten sposób związek 2-węglowy, zwany czynnym octanem.
- cykl Krebsa; jest drugim etapem oddychania tlenowego na poziomie komórki. Zwany jest też cyklem kwasu cytrynowego i polega na całkowitym utlenieniu czynnego octanu w szeregu cyklicznie powtarzających się reakcji. W ciągu tego cyklu następuje;
- dekarboksylacja; odłączanie cząsteczek CO2
- dehydrogenizacja; odłączanie atomów H, łączą się one z NAD i biorą udział w ostatnim etapie oddychania
Cykl Krebsa przebiega w stromie mitochondriom. Połączony jest z ulatnianiem się CO2 powstałym przy odłączaniu atomów O z H2O.
- Łańcuch oddechowy jest ostatnim etapem oddychania wewnątrzkomórkowego (tlenowego) przebiegającym na wewnętrznych błonach mitochondriom. Polega on na przenoszeniu atomów H+ i elektronów na tlen z wytworzeniem cząsteczki H2O. Proces przebiega stopniowo z udziałem wielu przenośników (NAD, FAD, cytochromy) i wydzielaniem dużej energii kumulowanej w ATP.

- oddychanie beztlenowe
Oddychanie beztlenowe zwane inaczej fermentacją to beztlenowy rozkład węglowodanów. Pierwszym etapem jest glikoliza, podczas której związek sześciowęglowy w wyniku reakcji zostaje podzielony na trójwęglowe, najpierw PGAld, następnie z PGAld PGA, z niego zostaje wytworzony zostaje kwas pirogronowy. Drugim etapem jest redukcja produktu glikolizy. W zależności od sposobu fermentacji rozróżniamy fermentację alkoholową, mlekową, octową, masłową. W wyniku fermentacji uwalniana jest energia zawart w ATP. Jest ona wielokrotnie niższa, niż w wypadku oddychania tlenowego.

3) Odżywianie mineralne (magnez, NPK)
W skład każdej rośliny wchodzi wiele pierwiastków. W zależności od ilości, w jakiej występują, oraz spełnianej funkcji, pierwiastki umownie podzielono na dwie grupy
- makroelementy, są to pierwiastki mające największy ilościowy udział w budowie organizmu, np. C,H,O,N,P,K,Na,Ca,Mg,S,Cl
- mikroelementy, są to pierwiastki o nieznacznym udziale w budowie organizmu, lecz są nieodzowne do funkcjonowania organizmu, Fe,Cu,Zn,Mo,B,J,F,Se
Każdy związek jest ściśle odpowiedzialny za degenerację swoistych struktur w roślinie. Skutki niedoboru pierwiastków:
BRAK WĘGLA, WODORU, TLENU, (C,H,O) brak życia.
BRAK AZOTU (N zahamowanie wzrostu, bledniecie liści, ograniczenie kwitnienia
BRAK FOSFORU(P) zahamowanie przemian metabolicznych np. fotosyntezy, oddychania; zahamowanie wzrostu i rozwoju roślin; martwica (nekroza) organów roślinnych; żółknięcie brzegów liści.
BRAK WAPNIA (Ca) rozkład błon plazmatycznych, nieprawidłowy wzrost organów (korzeni, młodych pędów, liści), chloroza, martwica.
BRAK SODU (Na) zanik różnicy potencjałów i utrata pobudliwości komórek
BRAK POTASU (K) chloroza liści, zwiędły pokrój rośliny, zahamowanie wzrostu korzenia i pędu, martwica.
BRAK SIARKI (S) brak syntezy chlorofilu.
BRAK MAGNEZU (Mg) chloroza liści, zwiędły pokrój rośliny, purpurowe smugi nekrotyczne na liściach, zahamowanie fotosyntezy.
BRAK CHLORU (Cl) zakłócony przebieg fotosyntezy i oddychania.
BRAK ŻELAZA (Fe) zakłócony przebieg fotosyntezy, oddychania; chloroza górnych, najmłodszych liści.
BRAK CYNKU (Zn) chloroza, karlenie liści.
BRAK BORU (B) wstrzymanie zapylenia i zapłodnienia- nie rozwijają się owoce i nasiona.

Substancje mineralne pobierane są przez korzenie oraz części nadziemne roślin.
System korzeniowy pobiera z gleby wodę oraz substancje mineralne. Zasadniczą rolę w zaopatrywaniu rośliny w substancje mineralne odgrywa strefa włośnikowa. Większość pierwiastków jest przyswajana w postaci jonów, np. kationy sodowe, potasowe, wapniowe, magnezowe, amonowe oraz aniony fosforanowe, azotanowe, chlorkowe, węglanowe, siarczanowe.
U roślin niedobór krzemu i jodu nie jest niebezpieczny, gdyż krzem tworzy szkielety pierwotniaków, okrzemek i gąbek oraz jest składnikiem ścian komórkowych skrzypów i traw. Jod natomiast jest składnikiem hormonów tarczycy np. tyroksyny oraz wpływa na tempo przemian materii i energii.
Tak więc można łatwo wywnioskować że niedobór jakiegokolwiek ze związków mineralnych jest zabójczy dla rośliny. Jest to metoda łańcuszkowa. Najpierw zachodzi zahamowanie jednego procesu na skutek braku jakiegoś z minerałów, a z braku związku będącego produktem pierwszej reakcji nie może zajść następna. Na szczęście niektóre organizmy posiadają zdolność do znacznego nagromadzenia danego pierwiastka w komórkach. Fakt ten skłonił niektórych badaczy do przeprowadzenia doświadczeń nad wykorzystaniem tej cechy do uzyskania cennych pierwiastków występujących w bardzo dużym rozcieńczeniu w wodzie morskiej na drodze akumulacji danego pierwiastka w odpowiednio wyselekcjonowanych szczepach bakterii. Próby te dotyczyły m.in. uzyskiwania uranu z wody morskiej.
Rośliny są wytrawnymi gospodarzami, gdyż potrafią sprawnie wykorzystać dostępne w glebie jony. Jest to szczególnie dobrze zauważalne, gdy weźmiemy pod lupę różnice składu jakościowego i ilościowego komórki w porównaniu z jej środowiskiem.
Łatwym wnioskiem staje się fakt że roślina może osiągnąć maksymalny przyrost naturalny jeżeli tylko w jej otoczeniu znajdują się wszystkie potrzebne do życia mikroelementy. Niestety obecność niezbędnych związków nie jest jedynym warunkiem tego rodzaju przyrostu naturalnego. Jest to powodem coraz częstszego sięgania po pomoc do chemii, która rozwiązuje ów problem. W intensywnych uprawach stosuje się owoc pracy chemików- sztuczne nawożenie. Stosowanie coraz większych dawek tychże nawozów, a w szczególności N, P, K, Ca, i Mg jest skutkiem coraz większej potrzeby na uzyskiwanie wysokich plonów. Na szczęście metodę tą bogatą tak samo w pozytywne skutki jak i negatywne do których można m.in. zaliczyć zaburzenie gospodarki mineralnej konsumentów (w tym także człowieka), wypiera rolnictwo ekologiczne. Jest to typ gospodarki, który w ostatnich latach zyskała wielu zwolenników. Opiera się ona na stosowaniu technik naturalnych jak np. nawożenie kompostem bez stosowania środków ochronny roślin, jak i innych substancji pochodzenia chemicznego mogącego m.in. zaszkodzić nam samym. Niestety produkty wyprodukowane w ten sposób są mało dostępne i drogie. Taki stan rzeczy spowodował fakt, że ekologiczna gospodarka jest bardziej pracochłonna od tradycyjnie przyjętej normy uprawy roślin.

4) Regulatory wzrostu
Fitohormony- regulatory wzrostu i rozwoju roślin, hormony roślinne. Są to związki organiczne, które w bardzo małych ilościach (wykluczających działanie odżywcze) pobudzają, hamują lub w inny sposób modyfikują procesy fizjologiczne roślin. Są to związki o charakterze sygnałów chemicznych, produkowane przez określone tkanki, transportowane do obszarów rośliny w których inicjują procesy wzrostowe i rozwojowe (hamują lub przyśpieszają).
Podział:
1. auksyny, są to związki organiczne, które działają w następujący sposób na roślinę:
-wpływ na wydłużanie komórek (w strefie wzrostu)
-wpływ na podziały komórkowe (zwłaszcza w kambium)
-tworzenie zawiązków korzeniowych (sadzonki)
-partenokarpia (rozwój owocu bez zapłodnienia, rozrost zalążni lub dna kwiatowego))
-dominacja wierzchołkowa (uśpienie pąków bocznych)
-wpływ na zrzucanie liści i owoców (tworzenie strefy odcinania)
-wpływ na ruchy roślin (fototropizm)

2. gibereliny, są to związki organiczne, które działają w następujący sposób na roślinę:
-wpływ na karłowate rośliny (wprowadzenie kilku kropel roztworu gibereliny na wierzchołek wzrostu karłowatej
odmiany rośliny powoduje że roślina rozwija się do naturalnych rozmiarów)
-stymulują podziały komórek
-powodują zakwitanie niektórych roślin (równowaga pomiędzy rozwojem liści oraz rozwojem międzywęźli i kwitnieniem)
-partenokarpia (u niektórych roślin partenokarpie stymulują powodują auksyny u innych gibereliny)
-kiełkowanie nasion i przerwanie stanu spoczynku (antagonistycznie w stosunku do auksyn)

3. cytokininy, są to związki organiczne, które działają w następujący sposób na roślinę:
-wydłużanie komórek (elongacja)
-podziały komórkowe
-kiełkowanie nasion i przerwanie stanu spoczynku (mniejszy wpływ niż gibereliny)
-opóźnienie procesu starzenia u roślin
-wpływ na różnicowanie się tkanek

4. inhibitory wzrostu. Są to związki organiczne, które w stężeniach fizjologicznych hamują procesy wzrostu i rozwoju rośliny. Hamowanie to ma charakter odwracalny. Można powiedzieć, że działają one odwrotnie do auksyn, giberelin i cytokinin. Rozróżniamy inhibitory endogenne (naturalne, wytworzone przez rośliny) i egzogenne (syntetyczne, wytworzone przemysłowo).
-endogenne, kwas abscynowy ABA, aktywny w małych ilościach, hamuje wydłużanie rośliny, podziały komórek, przyśpiesza starzenie.
- egzogenne,
retardanty, hamują wzrost łodyg bez powodowania innych deformacji, hamują wydłużanie, skracają międzywęźla
morfakanty, hamują wzrost i podział komórek młodych, nie wpływając na organy stare; działają powoli i długotrwale; roślina karleje
herbicydy, działają niszcząco na rośliny w bardzo niskich stężeniach, rozróżniamy totalne (niszczą wszystkie rośliny), selektywne (niszczą wybrane rośliny, np. chwasty) . W zależności od sposobu działania rozróżniamy kontaktowe (działające miejscowo) i systemiczne (wchłaniane przez roślinę niszczą ją całą). Ze względu na budowę rozróżniamy organiczne i nieorganiczne.

5) Substancje swoiste
Substancje występujące w roślinach można podzielić na dwie podstawowe grupy:
- substancje podstawowe, występujące we wszystkich roślinach
- substancje swoiste, czyli wtórne, występujące jedynie w określonych grupach roślin.
Do najważniejszych roślinnych substancji swoistych zaliczamy:
- terpenoidy, są to substancje, których podstawową jednostką strukturalną jest pięciowęglowy (5-C) układ izoprenowy.
Zaliczamy do nich:
* monopreny - olejki eteryczne i zapachowe pochodzenia roślinnego (olejek pomarańczowy, różany, konwalia, mentol, kamfora,)
* dwupreny - gibereliny
* trójpreny – saponiny (obniżają napięcie powierzchniowe na podobieństwo detergentów) i kardenolidy (glikozydy nasercowe występujące w liściach naparstnicy używane jako leki nasercowe)
* czteropreny, karotenoidy (barwniki, np. likopen w pomidorach i kapsanton w papryce)
* wieloterpeny, kauczuk
- związki fenolowe, związki aromatyczne bezazotowe występujące w roślinach w postaci glikozydów lub estrów. Zaliczamy do nich:
*kumaryna, szeroko rozpowszechniona w roślinach, daje charakterystyczny zapach siana, jest substancją toksyczną
*lignina, bezpostaciowa substancja przesycająca ściany zdrewniałych komórek, odporna na działanie mikroorganizmów; występuje w elementach ksylemu wszystkich roślin naczyniowych; nadaje sztywność ścianie komórkowej, umożliwia powstawanie komórek martwych przewodzących wodę
*flawonidy, zaliczmy do nich barwniki kwiatów
*garbniki, wyróżniamy garbniki skondensowane i hydrolizujące; występują w korze dęba, świerka, w herbacie, w taninach; są wykorzystywane w przemyśle garbarskim
- alkaloidy, z reguły są zasadami organicznymi zawierającymi azot; wykazują w stosunku do organizmów zwierzęcych właściwości hiperdynamiczne, tzn wprowadzone w małych dawkach do organizmu powodują silne i charakterystyczne objawy. Do roślin szczególnie bogatych w alkaloidy należą: jaskrowate, makowate, motylkowate, psiankowate, marzanowate i złożone;
podział alkaloidów:
*alkaloidy izocinolinowe; należą do nich opium, morfina, kodeina, papaweryna; są to narkotyki o różnej sile działania, używane również w farmakologii
*alkaloidy pirydynowe, główne to nikotyna, nornikotyna i anabazyna, wszystkie występują w tytoniu i są silną trucizną
*alkaloidy tropinowe, należą do nich hioscyjamina, atropina i kokaina;
*alkaloidy indolowe, należą do nich strychnina, rezerpina, brucyna, kurara; silne trucizny

Większość z wyżej wymienionych substancji swoistych nie występuje w roślinach w stanie wolnym, lecz w postaci związanej jako sole, estry i najczęściej glikozydy. Budowa glikozydu zawsze polega na połączeniu cząsteczki cukru z którymś z w/w związków (substancji swoistych)

6) Transport w roślinie (bliski i daleki)
Każda roślina składa się z organów spełniających określone funkcje fizjologiczne. Liście produkują węglowodany potrzebne dla korzeni, a korzenie pobierają wodę i sole mineralne potrzebne dla liści. Warunkiem funkcjonowania rośliny jako całości jest transport w/w substancji w obrębie rośliny. Ze względu na odległości, które trzeba pokonać, w organizmach wyróżniono dwa zasadnicze sposoby przemieszczania substancji (rodzaje transportu): bliski oraz daleki.

Transport bliski, czyli przewodzenie na niewielkie odległości.:
- z komórki do komórki i wewnątrz komórki
–z niewielką szybkością
- poprzez tkankę parenchymatyczną
Wyróżniamy dwa typy transportu:
- transport bierny, kierunek przepływu cząsteczek – od stężenia większego do mniejszego, aż do wyrównania stężeń, np. dyfuzja
1. Dyfuzja prosta - jest to samorzutne wyrównywanie stężenia substancji wskutek mieszania się cząsteczek. Dyfundują substancje dostatecznie małe, by przejść przez pory błonowe (np. woda, mocznik, gazy oddechowe, jony chlorkowe) lub tak dobrze rozpuszczalne w tluszczach, że przenikają przez zrąb fosfolipidowy błony (np. alkohole, krótsze kwasy tłuszczowe). W dyfuzji prostej kierunek przemieszczania substancji zawsze jest taki sam - z roztworu bardziej stężonego do roztworu mniej stężonego (ściślej mówiąc jest zgodny z gradientem stężeń). Proces ten nie wymaga ze strony komórki żadnego nakładu eńergii oraz przenośników.
2. Dyfuzja wspomagana - w tym przypadku także ma miejsce przechodzenie substancji zgodnie z gradientem stężeń. Jednak procęs jest "wspomagany (ułatwiany) w ten sposób, że dana substancja zostaje "przerzucona" w poprzek błony przez nośnik, tworzony zwykle przez integralne białko błonowe. Umożliwia to: przerzut substancji zbyt dużych, których dyfuzja prosta byłaby zbyt wolna lub wręcz niemożliwa, np. glukozy czy większości aminokwasów albo bardzo szybki transport niektórych jonów, np. wodorowych, wapniowych, sodowych czy potasowych. Dyfuzja wspomagana nie wymaga dodatkowych nakładów enrgii, a jedynie przenośników i daje większe możliwości selekcyjne (określony nośnik może przemieszczać tylko określoną substancję - unika się w ten sposób "przerzucania byle czego").
- transport aktywny, odbywa się z udziałem energii dostarczonej przez ATP. Biorą w nim udział białkowe nośniki, które przenoszą cząsteczki różnych substancji przez błony nawet wbrew gradientowi różnicy stężeń, tzn od stężenia mniejszego do większego, jest to jak gdyby zaprzeczeniem praw dyfuzji.
Transport daleki związany jest z koniecznością przemieszczania substancji na duże odległości:
- od organu do organu
- z dość dużą szybkością
- w specjalnych komórkach przewodzących (naczyniach, cewkach i rurkach sitowych)
Daleki transport „w górę” zachodzi w naczyniach i cewkach. Możliwy jest dzięki transpiracji tworzącej siłę ssącą. W przeciwnym kierunku transport odbywa się w rurkach sitowych.
7) System fitochromowy

Fitochrom to barwnik, który jest odpowiedzialny za wiele zjawisk sezonowych występujących w roślinie (kwitnienie, kiełkowanie nasion itp.) Fitochrom dopasowuje rytm wzrostu i rozwoju roślin do warunków świetlnych panujących w danej porze roku.
Jest to barwnik koloru błękitnego, powszechnie występuje w roślinach wyższych oraz niższych np. glonach. Cząsteczka fitochromu składa się z części białkowej oraz części drobnocząsteczkowej. Część drobnocząsteczkowa jest właściwym barwnikiem czyli chromoforem. Fitochrom występuje w dwóch postaciach:
- fitochrom 660 (P660) który pochłania światło jasnoczerwone i pod wpływem tego światła przekształca się w drugą formę fitochromu tj. P730. W ciemności jest trwały. Jest to fitochrom nieaktywny fizjologicznie.
- fitochrom 730 (P730) pochłania światło ciemnoczerwone, ulegając przy tym przekształceniu w formę P660. Jest aktywny fizjologicznie. Prawdopodobnie zmienia on aktywność genów kierujących np: zakwitaniem, kiełkowaniem nasion, wydłużaniem łodygi, rozwoju chloroplastów, syntezy niektórych barwników.
Układ fitochromowy pełni w roślinach rolę wewnętrznego zegara chemicznego. Powolny rozkład P730 w ciemności, w połączeniu z innymi reakcjami mierzy godziny nocy i zezwala na kwitnienie jedynie przy określonej długości nocy czyli w określonej porze roku.
Inne zjawiska:
- wydłużanie się pędów w ciemności,
- rozwój liści i wzrost blaszki liściowej,

DNA

Kwasy nukleinowe
Zbudowane są z nukleotydów; zaś każdy nukleotyd składa się z trzech zespołów molekularnych:
- zasady azotowej o budowie pierścieniowej (heterocylkicznej) purynowej lub piramidynowej,
- cukru pięciowęglowego (pentozy) rybozy w RNA lub dezoksyrybozy w DNA,
- reszty kwasu fosforowego.
Kwasy nukleinowe są wielocząsteczkowymi polimerami; ich cząsteczki zbudowane są z wielu szeregowo połączonych monomerów- nukleotydów. Kwasy te zbudowane są z długiego pasma składającego sie na przemian grup fosforanowych i pentoz. Do każdej pentozy dołączona jest zasada azotowa, tworząc krótkie odgałęzienia boczne.

Kwas dezoksyrybonukleinowy DNA
Są to olbrzymie cząsteczki. Nie zwijają się bezładnie lecz układają jak struktura półsztywna. Cząsteczka DNA składa się z dwóch nici polinukleotydowych, ustawionych naprzeciw siebie i śrubowo zwiniętych wokół wspólnej osi. Zasady azotowe są zawsze skierowane do wnętrza spirali.
Denaturacja – rozpad DNA np. pod wpływem podwyższonej temperatury na składowe nici, które zwijają się w bezładne splątki.
Renaturacja – ponowne ułożenie się nici w strukturę dwuniciową.
Zasady azotowe w cząsteczkach DNA tworzą ściśle określone pary np. adenina + tymina,
Guanina = cytozyna. W skutek ego każda z obu nici jest dokładnym odbiciem czy dopełnieniem drugiej. Kolejność zasad w jednym łańcuchu może być różna, lecz w drugim musi mieć charakter komplementarny do pierwszego łańcucha.

9) RNA

Kwasy rybonukleinowe RNA
Cząsteczki RNA różnią się od DNA:
- są mniejsze,
- występują zwykle w postaci łańcuchów jednoniciowych,
- dezoksyryboza jest zastąpiona rybozą,
- występuje zasada azotowa uracyl zamiast tyminy.
RNA można podzielić na trzy frakcje:
- tRNA (RNA przenośnikowe) występuje w cytoplaźmie, przenosi aminokwasy do rybosomów gdzie syntetyzowane są białka. Są to krótkie łańcuchy złożóne z ok. 80 nukleotydów, tworzących trzy pętle (przypomina liść koniczyny). Dla każdego aminokwasu istnieje odmienny tRNA.
- mRNA (informacyjny RNA) powstaje w jądrze komórkowym, kolejność zasad azotowych w jego cząsteczce odpowiada kolejności zasad w DNA.
Krótkie łańcuchy mRNA przechodzą z jądra do rybosomów, gdzie stanowią matrycę (wzorzec) na której powstają białka. mRNA przenosi informacje o syntezie danego rodzaju białka, wyrażoną w kolejności zasad, od jądra do rybosomów. Jest tyle rodzajów mRNA ile rodzajów białek powstaje w komórce.
- rRNA (rybosomowy RNA) występuje w rybosomach w postaci ściśle upakowanych pętli i przypuszczalnie pełni tylko funkcję strukturalną, tzn. tworzy szkielet, na którym umieszcza się matryca mRNA.

10) Embriogeneza somatyczna SE

Embriogeneza somatyczna to wytwarzanie zarodków z komórek somatycznych w warunkach sztucznych, nazywanych kulturą in vitro.
Proces ten przypomina rozwój embriona zygotycznego lecz występują tu drobne różnice.
Etapy embriogenezy somatycznej:
- globular,
- faza sercowata,
- faza torpedo,
- faza łodyżki.

11) Pobieranie i transport wody w roślinie

Komórka roślinna ma zdolność pobierania i oddawania wody. Zachodzenie tych procesów jest możliwe dzięki selektywnie działającym błonom półprzepuszczalnym.
Komórka posiada własności osmotyczne, decyduje o tym:
-siła ssąca komórki; jest to siła, z jkaą woda wnika do komórki do momentu zrównoważenia sprężystości ścian
-potencjał osmotyczny; jest to ciśnienie, które zrównoważy osmotyczne przenikanie wody do komórki
-turgor; stan jędrności komórki uwarunkowany stopniem jej uwodnienia
Ruch wody w układzie gleba – roślina – powietrze zachodzi w trzech etapach:
I – gleba ->włośniki ->komórki kory pierwotnej ->komórki walca osiowego ->naczynia w korzeniu
II – naczynia w korzeniu ->naczynia w łodydze ->naczynia w liściu
III – naczynia w liściu ->komórki miękiszu palisadowego i gąbczastego ->aparaty szparkowe (transpiracja)
Transpiracja – proces fizjologiczny regulowany przez roślinę polegający na wyparowywaniu wody; rozróżniamy transpirację szparkową i kutykularną. Intensywność transpiracji zależy od gatunku rośliny, ilości światła, wody, temperatury i liczby aparatów szparkowych. Transpiracja obniża temperaturę rośliny, sprzyja transportowi substancji mineralnych z korzenia w górę pędu.
Transpiracja – główny napęd warunkujący stały przepływ wody przez naczynia
Siła ssąca liści – wywołana przez transpirację, dzięki niej woda jest podciągana ku górze
Parcie korzeniowe – wiosną, przy małej ilości liści i słabej transpiracji system korzeniowy pompuje wodę do naczyń
Kohezja – siła spójności między cząsteczkami wody umożliwiająca tworzenie słupu wody
Osmoza – pozwala na pobieranie wody z gruntu

12) Metody oceny żywotności komórek

Metody możliwe do zastosowania w szkółce:

Technika PMS (Plant Moisture Stress) Metoda pomiaru potencjału wodnego pędów sadzonek za pomocą komory ciśnieniowej przy deficycie wody w roślinie, potencjał wodny spada działając na odciętą, szczytową część rośliny (sadzonki) danym ciśnieniem, obserwuje się moment pojawienia się kropli wody na powierzchni przekroju części odciętej na ciśnieniomierzu odczytywana jest wartość ciśnienia potrzebnego do pokazania się kropli wody na przekroju odciętej części rośliny im wyższe ciśnienie potrzebne do zaobserwowania kropel wody, tym niższa żywotność sadzonki

Metoda pomiaru przewodnictwa elektrycznego pędu(strzałki) !!!! Metoda ta opisywana jest przez: Pukacki, Wesoły.
W metodzie tej wykorzystuje się fakt, że podstawowe składniki komórek, jakimi są błony cytoplazmatyczne stawiają przechodzącemu prądowi największy opór. Naruszenie struktury błon powoduje zakłócenie w stosunkach jonowych i wzrost przewodnictwa elektrycznego.
Pomiar przewodnictwa elektrycznego wykonuje się przez wprowadzenie do tkanek roślinnych dwóch elektrod i utworzeniu obwodu elektrycznego. Opór, jaki stwarza obwód elektryczny, do którego włączone są tkanki roślinne, określa się oporem omowym i zależnym od częstości prądu oporem pojemnościowym. Sumaryczna wartość tych dwóch oporów nosi nazwę impendancji elektrycznej, której jednostką jest 1 Ohm. Pomiary często są przedstawiane w jednostkach odwróconych. Nazywamy to admitancją. Jednostką tej wartości jest 1 simens.Wiedząc zatem, że pod wpływem uszkodzenia tkanek roślinnych wzrasta przewodnictwo elektryczne, łatwo przy użyciu konduktometru zmierzyć admitancję pędu i określić żywotność sadzonek.

Test zginania (‘’bending test’’) W teście zginania wykorzystuje się fakt, że sadzonki o niskiej żywotności wykazują obecność słabszych sekcji pędu (strzałki) przy szyi korzeniowej. Oznacza to obniżenie elastyczności włókien drzewnych [Hakanson, Lindstrom].
Test zginania polega na działaniu na sadzonkę daną siła zginającą, która powoduje pochylenie sadzonki ku powierzchni podłoża.
Test zginania uwzględnia również wygląd korzenia, a mianowicie:
* brak spiralnego skręcenia korzeni
* nieograniczony rozwój korzenia głównego

Ocena żywotności sadzonek na podstawie cech wzrostowych Metoda ta uwzględnia następujące cechy sadzonek:
wysokość strzałki
średnica w szyjce korzeniowej
średnica pączka szczytowego

Pomiar fluorescencji chlorofilu Metoda oceny żywotności sadzonek na podstawie pomiaru kinetycznej indukcji fluorescencji.

Metody laboratoryjne

Technika REL (Root Electrolyte Leakage) Metoda oceny żywotności sadzonek poprzez dyfuzję elektrolitu, uszkodzenie błon komórkowych powoduje wzrost ich przepuszczalności
umieszczając tkankę korzeniową w odjonizowanej wodzie na dany okres czasu (24 godz.) obserwuje się przepływ jonów z tkanki do otaczającej ją wody konduktywność powstałego roztworu bada się urządzeniem pomiarowym zwanym konduktometrem im większy przepływ jonów, tym wyższa konduktywność roztworu, co oznacza duży stopień uszkodzenia błon komórkowych, a zatem niską żywotność sadzonek.

Metoda RGC (Root Growth Capacity) Metoda oceny żywotności sadzonek poprzez ekspresję mierzonego stanu fizjologicznego, jakim jest wydajność sadzonek do zwiększania rozmiaru swojego systemu korzeniowego, w określonym czasie i kontrolowanym środowisku.
Ocena żywotności sadzonek na podstawie wydajności wzrostowej korzeni:

Metoda TTBB (Time To Bud Break) Podobnie jak metoda RGC, metoda TTBB jest związana z pomiarem ekspresji stanu fizjologicznego sadzonek. W tym przypadku chodzi o monitoring zdolności sadzonek do przełamywania stanu uśpienia pączków.

Technika IR (Infrared Thermography) Metoda pomiaru termicznego promieniowania podczerwonego wysyłanego z sadzonek.

Metoda TTC (triphenyl tetrazolinum chloride reduction) Metoda pomiaru zdolności tkanki do redukcji TTC

Metoda enzymatyczna Metoda określania zawartości skrobi w igłach i korzeniach

Metoda plazmolityczna Metoda określania względnej liczby żywych komórek tkanki poddanej plazmolizie. Wykorzystuje się tu fakt, że plazmoliza zachodzi jedynie w komórkach żywych i nieuszkodzonych.

Metoda MI (MI- mitotic index) Ocena zdolności komórek roślinnych do podziałów mitotycznych. Wyodrębnione z pędów merystemy wierzchołkowe poddane są testowi mitotycznemu.

Metoda biochemicznych markerów Metoda polegająca na analizie roztworu soku komórkowego za pomocą chromatografii.

13) Funkcje poszczególnych organelli komórkowych (ER, rybosomy, mitochondriom, cytoplazma, ap golgiego, itd.)

Organelle komórkowe
• Nieplazmatyczne - ściana komórkowa i wakuola
• Plazmatyczne - błona komórkowa, cytoplazma, jądro komórkowe, siateczka wewnątrzplazmatyczna, aparat Golgiego, mitochondria, plastydy, lizosomy.

Ściana komórkowa
• otacza na zewnątrz komórkę roślinną, wytwór protoplastu
• ścianę komórek rosnących nazywamy ścianą pierwotną (ta nazwa dotyczy także podkładu ściany komórki dojrzałej, nierosnącej, który został wytworzony przed zakończeniem jej rozrastania się).
• na wewnętrznej powierzchni ściany pierwotnej, po zakończeniu rozrastania się komórki może być odkładana ściana wtórna.

Ściana komórkowa
• Ściana pierwotna jest cienka, delikatna i elastyczna oraz silnie uwodniona.
– 20% suchej masy stanowi celuloza, reszta to pektyny i hemicelulozy.
• Ściana wtórna jest zbudowana z kilku warstw (najczęściej trzech, przy czym środkowa jest najgrubsza).
– 60% suchej masy stanowi celuloza (do 90% we włoskach nasion bawełny);
– mikrofibrylle są grube i regularnie ułożone.

• Stykające się ściany sąsiednich komórek są zlepione warstewką substancji pektynowych, zwaną blaszką środkową.
• Przez wspólną pierwotną ścianę przenikają pasemka protoplazmatyczne, łączące dwa sąsiednie protoplasty.
• Nad pierwotnymi polami jamkowymi (zagłębieniami w pierwotnej ścianie, gdzie występują plasmodesmy) nie odkłada się ściana wtórna i w ten sposób tworzą się jamki.
• Ściana utworzona ze ściany pierwotnej i wtórnej nosi nazwę ściany złożonej.

INKRUSTACJA- odkładanie się nowych substancji wewnątrz istniejącej ściany np.:
- drewnienie - czyli odkładanie się ligniny, co nadaje sztywność, zwiększa odporność na działanie mikroorganizmów,oraz umożliwia funkcjonowanie komórek martwych,
- mineralizacja - przesycanie solami wapnia u krasnorostów, a krzemionką u traw i skrzypów.

ADKRUSTACJA - odkładanie się substancji na powierzchni ściany komórkowej.
- korkowacenie - odkładanie suberyny na wewnętrznej powierzchni ściany pierwotnej, co czyni ścianę nieprzenikliwą dla wody, usztywnia i zapobiega przedostawaniu się pasożytów przez ścianę,
- kutynizacja- zewnętrzną powierzchnię ścian komórki skórki pokrywa kutyna, zabezpieczająca roślinę przed utratą wody, (jest zjawiskiem pośrednim między adkrustacją a inkrustacją),
- woskowacenie- na zewnątrz ściany komórkowej odkłada się wosk w postaci szarobiałego nalotu (można to zaobserwować na skórce jabłek, śliw, winogron),

Funkcje ściany komórkowej
- zabezpieczenie przed nadmierną utratą wody,
- ochrona protoplastu przed niekorzystnymi wpływami środowiska,
- tworzy mocne rusztowanie dla całej rośliny,
- dzięki jamkom i plasmodesmom zapewnia kontakt między komórkami.

Błona komórkowa (plazmalemma
Funkcje błon:
• chronią komórki przed działaniem czynników fizycznych i chemicznych, a także przed wnikaniem obcych organizmów, w szczególności chorobotwórczych,
• regulują transport wybranych substancji z i do komórki,
• reagują na bodźce chemiczne, termiczne i mechaniczne,
• pełnią także funkcje enzymatyczne, katalizując różne reakcje metaboliczne,
• utrzymują równowagą między ciśnieniem osmotycznym wewnątrz i na zewnątrz komórki.

Cytoplazma
• wypełnia wnętrze komórki
• bezbarwna, półpłynna, śluzowata, półprzezroczysta, o gęstości nieco większej od wody
• ma zdolność ciągłego ruchu
• składa się z wody - stanowi ona 60-90% masy komórki, pozostałe składniki to białka - 50% suchej masy (po odparowaniu wody z komórki), tłuszcze - 12-25% suchej masy, węglowodany - 15-20% suchej masy.
Funkcje cytoplazmy
• zapewnia komórkom określoną wytrzymałość mechaniczną, elastyczność, pewną sztywność i kurczliwość;
• umożliwia transport substancji pokarmowych wewnątrz komórki,
• umożliwia wykonywanie ruchów ameboidalnych niektórym organizmom,
• umożliwia ruchy chromosomów w czasie mitozy i mejozy,
• stanowi środowisko dla organelli komórkowych,
• umożliwia przebieg reakcji chemicznych.

Jądro komórkowe
• przechowywanie informacji zawartej w DNA, jej powielanie w procesie podziału komórki
• kontrolowanie całości metabolizmu komórki dzięki kopiowaniu fragmentów DNA (kopiami są tu odcinki RNA) odpowiednich dla syntezy potrzebnych enzymów czy innych cząsteczek.
• Jądro otoczone jest podwójną białkowo-lipidową błoną. Poprzez pory w błonie do cytoplazmy przenoszone są tylko fragmenty RNA;
• DNA nie opuszcza jądra.

Retikulum endoplazmatyczne (siateczka śródplazmatyczna, ER)
• wewnątrzkomórkowy i międzykomórkowy system kanałów odizolowanych od cytoplazmy podstawowej błonami (membranami) biologicznymi.
• tworzy nieregularną sieć cystern, kanalików i pęcherzyków
• szczególnie rozbudowana w komórkach, w których zachodzi intensywna synteza białek
• typy retikulum:
– Retikulum endoplazmatyczne szorstkie charakteryzuje się obecnością licznych rybosomów, osadzonych na jego zewnętrznej powierzchn.
– Retikulum gładkie nie jest związane z rybosomami, stąd jego nazwa - gładkie. Jest odpowiedzialne m. in. za syntezę tłuszczów- tworzenie sferosomów
Funkcje ER:
- synteza białek (szorstkie) i tłuszczy (gładkie)
- uczestniczy w przemianach węglowodanów
- przeprowadza unieczynnianie toksyn
- pozwala na szybkie transporty wewnątrzkomórkowe (cytoplazma jest w nim rzadsza)
- Dzieli cytoplazmę komórki na przedziały (komparamenty), co pozwala na przeprowadzenie w różnych przedziałach reakcji, które przeszkadzałyby sobie wzajemnie.

Rybosomy
• zbudowany z dwóch podjednostek: małej i dużej. Obie podjednostki są zbudowane z białek i rRNA (rybosomowy RNA).
• biorą udział w biosyntezie białka. Zwykle połączone są razem, nicią matrycowego RNA, tworząc łańcuchy - wówczas noszą nazwę polirybosomów.
• mogą być związane z retikulum endoplazmatycznym (synteza białek eksportowanych poza błony komórki

Mitochondrium
• zaliczane jest do autonomicznych organelli, ponieważ zawiera w swej budowie własne DNA i RNA
• centrum energetyczne komórki - proces oddychania wewnątrzkomórkowego

• etapy oddychania: cykl Krebsa i łańcuch oddechowy. Powstała w wyniku tych procesów energia gromadzona jest w wiązaniach wysokoenergetycznych związku - ATP a następnie jest wykorzystywana w procesach endoergicznych (wymagających dostarczenia energii).

Plastydy
• autonomiczne organelle, otoczone podwójną błoną białkowo-lipidową.
• wypełnione stromą z DNA i rybosomami
• rodzaje plastydów: chloroplasty, leukoplasty, chromoplasty.

Chloroplasty - zawierają zielony barwnik chlorofil, dzięki czemu rośliny mogą przeprowadzać proces fotosyntezy,
• mają bardzo dobrze wykształcony system błon wewnętrznych, mających postać spłaszczonych woreczków, nazywanych tylakoidami
• tylakoidy ułożone w stosy tworzą tzw. grana. Chlorofil i inne barwniki (karoten i ksantofil) są wbudowywane w lamelle (błony) tylakoidów. Chlorofil jest zdolny do pochłaniania energii świetlnej niezbędnej w procesie fotosyntezy.

• chromoplasty - zawierają barwniki: żółty- ksantofil i pomarańczowy - karoten. Nadają one żółtą barwę: ziarnom zbóż, kwiatom słonecznika, mniszka lekarskiego, starzejącym się liściom, oraz barwę pomarańczowo-czerwoną owocom: pomidora, papryki; korzeniom marchwi,
• leukoplasty - są bezbarwne, a ich funkcja polega na gromadzeniu substancji zapasowych: białek - w postaci ziaren aleuronowych, tłuszczy - w lipidoplastach i cukrów (np.skrobi) w amyloplastach. Materiały zapasowe najczęściej gromadzone są w podziemnych organach spichrzowych (np. bulwy ziemniaka).

Aparat Golgiego

• Struktury błoniaste - cysterny, ułożone jedna na drugiej
• Występuje w pobliżu jądra komórkowego
• W aparacie Golgiego następuje synteza i wydzielanie wielocukrowców, śluzów i innych związków
• Miejsce produkcji błon przeznaczonych do wbudowania w plazmalemmę. Substancje te są przenoszone przez małe pęcherzyki transportujące, odrywajace się od centralnie położonych cystern

Wakuola
• wydzielona przestrzeń w cytoplazmie wypełniona sokiem komórkowym (wakuolarnym) zawierającym przede wszystkim wodę, a ponadto substancje zapasowe, wydaliny i wydzieliny komórki
• otoczona jest pojedynczą błoną białkowo-lipidową tzn. tonoplastem.
• wraz ze starzeniem się rośliny wakuole zlewają się, tworząc jedną dużą wodniczkę

Składniki soku wakuolarnego
• woda,
• związki nieorganiczne, sole, jony K, Na, Ca, Fe, Mg;
• związki organiczne: cukry, aminokwasy, białka enzymatyczne, kwasy organiczne tj. kwas jabłkowy, cytrynowy,
• barwniki: - antocyjany- nadają zabarwienie czerwone, niebieskie lub fioletowe organom rośliny ( w zależności od pH roztworu). Duże ilości antocyjanów u roślin wysokogórskich stanowią czynnik ochronny przed nadmiarem promieniowania ultrafioletowego.
- flawony- nadają żółtą barwę kwiatom - czynnik wabiący owady.
• garbniki są to związki organiczne wykorzystywane do garbowania skór,
• alkaloidy to związki nadające gorzki i cierpki smak. Należą do nich: nikotyna, kofeina, chinina i morfina. Związki te działają na układ nerwowy pobudzająco lub hamująco,
• wydaliny;
• wydzieliny;
• ciała stałe - nierozpuszczalne w wodzie np. kryształy szczawianu wapnia

Funkcje wakuoli
• utrzymywanie turgoru, czyli - stanu napięcia komórki,
• przechowywanie substancji zapasowych,
• gromadzenie wydalin i wydzielin,
• przechowywanie substancji toksycznych